This is like, the happiest moment of my life! It’s been awhile since he first opened his eyes. Since he first stand with his four legs. Since his first cries. Since his first walks. Since his first barks. Since his first tooth came out. Since those little milestones of him, this was probably one of the happiest. He is barely a 2-month-old Mini Pinscher. And I am so proud of him. Haha! Drama much! :x
—
Ganto kasi yun. Naglalaptop ako sa kuwarto ko. Tapos, si Papa nasa PC. Tapos, si Bambam, kinukulit siya. Tapos, sabi ni papa, “Beh, kunin mo nga si Bambam.” Eh, tinatamad ako. Kaya, tinawag ko nalang siya. Kahit hindi ako sigurado kung lalapit nga. Trial and error lunggss. Ayun, after ilang ulit ng “Bambam!” nagpakita siya sa may pintuan ng kuwarto ko. Tapos sabi ko, “Tara Bambam!” Tapos, ayun. Waa. Masaya siyang tumakbo papunta sa akin. Waa. Ansaya ko. Haha! Unang beses kasi ‘yung nangyari sa ‘kin eh. Unang tuta rin. Wee! Ansaya ko talaga. :3